Bedrijfsavonturen in een Delftse wijk

“Onze wijk Buitenhof in Delft staat bekend als een ‘slechte’ wijk,” vertelt sociaal ondernemer Harmen van der Laan. Zelf woont hij hier inmiddels tien jaar met zijn gezin. “Met plezier en met veel mooie mensen,” voegt hij er aan toe, maar hij ziet wel van dichtbij de vicieuze cirkel waar mensen in kunnen zitten. Hij was al bij diverse sociale activiteiten in de wijk betrokken, maar ziet de kansen die ondernemerschap kunnen bieden. 

“Niet vanuit de gedachte ‘ik weet wat goed voor je is’, maar door vanuit relatie naast mensen te staan en hun potentie te zien,” benadrukt Harmen. Hij startte daarom drie jaar geleden printshop PrintPlezier, vervolgens KopieKoffie en het afgelopen jaar FierFietskoerier. Alle drie sociale ondernemingen waar mensen, die veelal elders lastiger aan een baan komen, betaald en onbetaald werken. De fietskoerierdienst bleek een (hoognodige!) financiële schot in de roos; ze bezorgden het afgelopen jaar 40 duizend pakjes. Bij dit bedrijf alleen werken vierentwintig mensen en andere steden vragen om het concept daar ook neer te zetten. Bovenal ziet Harmen mensen veranderen:

“Ik besefte dat we in onze Nederlandse cultuur

als ondernemers veel ruimte hebben om in te spreken in mensenlevens.”

Dat deed hij bijvoorbeeld bij iemand in de wijk die hij al enige tijd kende. Ook diens zwakke kanten. Harmen sprak hem daarop aan, toen deze persoon in een van de bedrijven wilde komen werken als vrijwilliger met vergoeding. Harmen stelde enkele voorwaarden, die uiteindelijk werden geaccepteerd. Na jarenlange werkloosheid is deze persoon drie maanden dagelijks aan het werk en is net de samenwerking verlengd voor langere tijd.  Op de vraag wie Harmen nog meer heeft zien veranderen, reageert hij lachend: ‘Hoe lang heb je?’

 

Kwetsbaar en open

“Als eigenaar-ondernemer is het heel normaal dat je werknemers aanspreekt als ze er moe uitzien of niet gefocust zijn,” vervolgt Harmen. “Je kunt doorvragen over wat er aan de hand is. Niemand vindt dat vreemd. Het is jouw toko, en je mag mensen aanspreken op hun gedrag.” Het lijkt erop dat ze binnen de bedrijven een veilige omgeving weten te creëren, want werknemers vertellen aan vrienden dat ze ‘hier gezien worden’. De veiligheid wordt gevoed door kwetsbaarheid, want dit is voor Harmen en zijn team een belangrijke waarde: “Elke maandagochtend delen we als kernteam openhartig met elkaar, juist ook over wat niet goed gaat – zowel thuis als zakelijk. We beseffen onze afhankelijkheid van God en bidden met elkaar. We vertellen enthousiast over deze maandagochtenden.” Het gevolg is dat ook anders-gelovigen binnen hun groeiende kernteam sinds kort meedoen. Harmen noemt het dan ook geen gebedstijd of kerk, maar ‘sharing-time’.

Harmen is overigens openhartig over zijn motivatie als volgeling van Jezus, binnen de bedrijven waar ‘alles door elkaar heenloopt; van atheïst, moslim, homo en hetero’. Hij is daarover eveneens openhartig in contacten met samenwerkingspartners van zijn bedrijven. “Mijn christen-zijn wordt vaak geaccepteerd en gewaardeerd. Ze zien het als een intrinsieke motivatie en benoemen een zekere onzelfzuchtigheid,” vertelt Harmen.

Het gebouw in de wijk waar de printshop en koffieplek gehuisvest is

 

Geen succesverhaal, wél een avontuur

Overigens is het niet allemaal een succesverhaal. Een vrouw die ze zagen groeien en bloeien, viel door omstandigheden terug in een depressie. Ook financieel is het een uitdaging. “In coronatijd liep de omzet van de printshop terug naar nul. De koffiezaak in de printshop draait ook geen winst, maar kost geld. “Het leek erop dat we failliet zouden gaan en toen ik verleden jaar de fietskoerierdienst begon, dacht ik: ‘als we dan failliet gaan, dan maar goed failliet’!” De fietskoerierdienst bleek echter een succes. Daarbij moet gezegd worden dat de koffiezaak bijdraagt aan algehele sociale succes van het concept, want hier komen mensen binnen, wordt een praatje gemaakt, relaties gebouwd wat de drempel verlaagd voor mensen om een stapje te maken richting werk. Harmen noemt de KopieKoffie dan ook hun ‘human resource center’.

Nieuwe wegen zoeken en vinden, qua cultuur, ondernemerschap en geloof, lijkt bij Harmen te passen: “Ik kom uit een christelijk milieu, maar had weinig met de regeltjes. Ik wil het avontuur met Jezus aangaan.” Dit avontuur begon in zijn studententijd in Delft waar hij, naast zijn studie drinkwater technologie, het volgen van Jezus serieus ging nemen en met enkele medestudenten eenmansbedrijfjes opzette en elkaar daarbij uitdaagden om afhankelijkheid te zijn van God; zowel bij het weggeven van geld alsook het krijgen van nieuwe klanten.  Vanuit zijn studie bracht een drinkwaterproject hem in de Filippijnen waar hij werkte binnen een moslimgemeenschap. Samen met zijn vrouw ging hij na hun huwelijk terug onder de paraplu van het lokale grass-roots team, gelieerd aan zendingsorganisatie OMF, om het project af te maken. Als onderdeel van dit team in een klein dorp, raakte hij bevriend met zijn lokale teamleiders, die daar diverse bedrijfjes binnen de gemeenschap opzetten vanuit de visie van ‘Asset-Based Community Development’(ABCD), een aanpak die uitgaat van de kracht en potentie van een gemeenschap. Harmen: “Ik besef steeds meer dat ik destijds veel van hen geleerd heb.”

Na twee jaar kwam het echtpaar terug om een gezin te beginnen. “Voor Nederlandse begrippen hadden we weinig geld toen we arriveerden en daardoor kwamen we in aanmerking voor sociale huur in deze wijk.” Dat is nu tien jaar geleden. Vanaf het begin voelden ze zich thuis in de multiculturele wijk, maar begaven zich wel in heel verschillende werelden: doordeweeks werkte Harmen bij het drinkwaterbedrijf met hoogopgeleiden, op zondag fietste het gezin naar het centrum van Delft waar ze deel waren van een kerk met eveneens hoger opgeleide, blanke Nederlanders uit de regio. Intussen raakten ze steeds meer betrokken en bevriend met de mensen in de wijk: “We zagen de gebrokenheid, zoals de gevolgen van schulden en de negatieve vicieuze cirkeltjes waar mensen in terecht kunnen komen.”

 

Het avontuur gaat door

Harmen heeft al een aardige levensreis achter de rug, maar toch lijkt het allemaal nog maar pas begonnen. Want uitdagingen zijn er nog genoeg: andere steden vragen of het concept van fietskoeriers als sociale onderneming daar ook geïmplementeerd kan worden. Een bevriende ondernemer in Rotterdam-Zuid gaat al van start met een soortgelijk concept. In Delft vraagt het bouwen van gezonde bedrijfsstructuren nog de nodige tijd en aandacht en daar bovenop is hij zoekende op het gebied van het afstemmen van de koers met God: “We bidden voor en met mensen als het uitkomt,” vertelt Harmen. “Ik geloof in gebed, maar soms voelt het ook alsof je aan het ‘pleisters-plakken’ bent. De kern van de Gods koninkrijk is een innerlijke verandering, dat mensen een keus maken, zich geliefd weten door God en een gezond zelfbeeld gaan krijgen en een sterke identiteit. Daarmee is niet alles opgelost, en gaat je leven niet ineens van een leien dakje, maar dan ben je wel bezig vanuit de kern. Dat vind ik ook een spanningsveld; mijn christen-zijn wordt in mijn omgeving gerespecteerd en ik heb een hoog knuffelgehalte als sociaal ondernemer. Maar hoe ver kan ik of wil ik gaan op het gebied van de dingen doen van Jezus’ koninkrijk, van geloof en spiritualiteit? Dat is voor mij een zoektocht en een avontuur om te ontdekken.”

Lavender Lifestyle; transforming homes & transforming lives

‘God voorziet in mensen met kennis en kunde’

Perspectief bieden en mensen eigenwaarde geven; dat is de visie op hulpverlening van Dyon & Nasra Vosmer. Ze herkenden dit in een artikel over Business as Mission, en dachten gelijk ‘dit is wat wij ook willen’! Het stel was in loondienst, maar besloot zekerheden op te geven en het avontuur aan te gaan: ze emigreerden in 2019 naar Zuid-Afrika en begonnen daar Lavender Lifestyle. Vanuit dit bedrijf kopen ze huizen, renoveren deze huizen om ze vervolgens met winst te verkopen. Vanuit de winst willen ze volkstuinen opzetten in Zuid-Afrikaanse townships.

Het eerste huis-renovatie-project is succesvol afgerond en ze maken stappen richting een volkstuin. Vanuit Zuid-Afrika vertellen Dyon en Nasra via Zoom hoeveel ze moesten leren, maar hoe God telkens weer voorziet in mensen met kennis en kunde.

Stadstuin

“We hebben zojuist contact gekregen met een tuinder die op vrijwillige basis wil helpen met het opzetten van een Community Garden in township Lavender Hill, bij Kaapstad,” vertelt Dyon enthousiast. Na twee jaar te midden van een epidemie, tegenslag en zware lockdowns, hebben ze wat middelen vanuit de verkoop van het gerenoveerde huis om stappen te maken richting het realiseren van een volkstuin in het township Lavender Hill. Het stel woont vlakbij dit township met ruim dertig duizend inwoners en heeft de focus van Dyon en Nasra. Ook de naam van hun bedrijf Lavender Lifestyle verwijst naar dit arme stadsdeel aan de rand van Kaapstad. Naast het op een duurzame manier beschikbaar maken van gezonde groenten in deze volkstuin willen ze bijdragen aan zelfredzaamheid, denk aan training over het kweken van groente en fruit in de eigen achtertuin, gezond koken met een klein budget en ook ondersteuning bieden bij het opzetten van kleine bedrijfjes middels micro-financiering.

Kingdom Builders

De volkstuin zal onder een stichting vallen, maar ook middels hun huizen-renovatie-business verschaffen ze training en werk aan minder-bedeelden. Dat was hun verlangen vanaf het begin, maar hoe pak je dat aan? Opnieuw zagen ze voorziening, dit keer in een organisatie met kennis en kunde. Ze kwamen in Zuid-Afrika in contact met Kingdom Builders (een tak van Sozo foundation), en werken nu samen met christelijke timmer- en bouwlieden die jongeren trainen en coachen tijdens het werk. “Zij hebben een soortgelijke BAM-visie,” vertelt Dyon. “Ik vind het mooi dat wij hen werk kunnen bieden; ik word er blij van als ik deze jongens ’s morgens bij ons binnen zie komen.”

 

Before

‘Kingdom Builders’ aan de slag

After

 

 

 

 

 

Financieel

De Vosmers waren nog maar enkele maanden in Zuid-Afrika toen de epidemie begon en ze heel wat weken aan huis gekluisterd waren vanwege de lockdowns. “Het was heel pittig, we waren net begonnen en financieel was het natuurlijk ook een uitdaging. Alles lag stil tijdens de lockdowns.” Ze kregen van hun investeerder toestemming om vertraagd af te lossen, en ze vertellen hoe de verkoop van het gerenoveerde huis bijzonder verliep. Dat realiseerden ze zich des te meer toen ze korte tijd later een soortgelijk huis in de wijk zagen die minder goed verkocht werd.  “De huizenmarkt is hier anders dan in Nederland,” vertelt Dyon. “Hier is het nu juist een goede tijd om goedkoop in te kopen. We zoeken dan ook meer investeerders. Ook omdat we inmiddels bezig zijn met het opknappen van een tweede huis. Dit is een klein renovatieproject van zes tot acht weken, waarna het meteen op de markt gaat. Het zou mooi zijn als we een huis erbij kunnen kopen, zodat we daar ook mee kunnen beginnen en het momentum waar we inzitten voort kunnen zetten.”

Voorziening

“De lockdowns gaven ons de gelegenheid om ons businessmodel verder te doordenken,” vult Nasra aan. “We besloten om meer diensten op gebied van renovatie en styling aan te gaan bieden.” Voor het kersverse business-stel was de afgelopen periode één groot leerproces. Nasra is geboren Zuid-Afrikaanse en kwam als jong-volwassene naar Nederland en is dus bekend met de Zuid-Afrikaanse cultuur, maar met een achtergrond als medisch laborante en kwaliteitsadviseur, zijn de ondernemers-activiteiten geheel nieuw. Zo ook voor Dyon, die een baan had in de beveiliging. Maar ze hielden vast aan een droom, ondanks weinig tot geen ervaring in ondernemerschap, renovatie en volkstuinen. Ze lijken wel over talent te beschikken, en zijn bovendien leergierig, geloven in het belang van samenwerking en nemen initiatief. Zo namen ze na het lezen van het BAM-artikel contact op met het BAM-netwerk en vonden ondersteuning bij de opstart, zoals coaching bij hun businessplan en hulp bij het vinden van een investeerder via MissionInvest. “God voorziet,” is de ervaring van Dyon en Nasra, “Hij brengt mensen met know-how op onze weg.”

 

Meer info over het bedrijf Lavender Lifestyle

In het artikel op de site van MissionInvest kun je meer lezen hoe de financiering tot stand kwam.

 

Achtergronden Township Lavender Hill

 

Op het web waren deze twee veelzeggende – en geheel verschillende – perspectieven te vinden over township Lavender Hill: 

‘De hotspot voor moordenaars en gangsters’ is de conclusie van Matthew Brown wanneer hij met politiemensen Lavender Hill intrekt. Hij schrijft: “Het eerste wat me opvalt in Lavender Hill is dat de politie in kleine konvooien rijdt en dat iedereen zijn Glock bij de hand houdt. Het tweede wat me opvalt is hoe de buitenwijk er uitziet: een soort kamp gemaakt van tinnen platen en hout, met een open riool. Huizen en hutten zijn zo gebouwd dat er net een auto kan rijden over de blubber die zij een weg noemen. Jammer genoeg is diezelfde weg gevuld met onherkenbare delen van auto’s en lopen er kinderen, honden en gangsters rond. Mijn broer is een reservist bij de SAPS en heeft in elke buitenwijk van Kaapstad gewerkt. Hij is ook in Rwanda geweest, vlak na de genocide. Hij noemde Lavender Hill de ergste plek op aarde.”

Bron > https://www.vice.com/nl/article/xd5qv7/cruising-through-cape-towns-townships-with-the-citys-specialised-drug-unit

 

Hoe meer je geeft hoe rijker je wordt’, schrijft Jade Hoornaert. Tijdens haar verblijf in Kaapstad, bezoekt ze ook Lavender Hill:

“Zomaar mensen op straat geld of eten geven, is niet dé meest doeltreffende manier om te helpen. Maar weglopen van de ellende is nog minder een oplossing. Want het is niet omdat je het niet meer ziet dat het er niet meer is. Ik ben dus op zoek gegaan naar een manier om mijn bijdrage te leveren om van Kaapstad een mooiere plek te maken. En naar een manier om hier te kunnen leven en af en toe een koffie te gaan drinken zonder me daar schuldig over te voelen. Ik ben de townships ingetrokken, en ik was bijlange niet de eerste. Zo veel prachtige mensen ontmoet die prachtige projecten runnen. Zowel lokale mensen als internationale vrijwilligers en stuk voor stuk het levende bewijs dat hoe meer je geeft hoe rijker je wordt.”

Bron: https://www.mo.be/wereldblog/townships-en-palmbomen

 

 

Gesprek met Erwin over Stadsklooster Dordrecht

‘In het Stadsklooster kom je thuis’ 

Door Gea Gort

“Het thema ‘thuiskomen’ gaan we in alles doorvoeren,” vertelt Erwin Wietses, initiatiefnemer van het onlangs aangekochte pand in hartje Dordrecht. Het thema zal op een creatieve manier handen en voeten krijgen in het restaurant, B&B en hostel, alsook in de gebedskapel: “Daarbij is onze hoop dat mensen ook thuis gaan komen bij God, de Vader.” Erwin vertelt hoe het project tot stand kwam, en over zijn ervaringen met het zakelijke runnen van een ministry.

Want Erwin kan zich intussen BAM-ervaringsdeskundige noemen: vanuit zijn verlangen om Dordtse jeugd met God in aanraking te brengen, ontstonden business ideeën en initiatieven. Vervolgens raakte hij nauw betrokken bij de BAM-beweging als initiator van het BAM Congres en bestuurslid van Business as Mission Nederland. 

Erwin, het is duidelijk dat je gelooft in het integreren van business en missie. Toch maak je ook een kanttekening, want het is jouw ervaring dat het lastig is om als ondernemend persoon verantwoordelijk te zijn voor zowel de business- en de ministry-kant. Wil je dat eens toelichten?

“Toen ik Bonfire in de Bonifatiuskerk runde en beide taken niet duidelijk gescheiden waren, vroegen mensen zich bijvoorbeeld af waarom ik niet op de worship avond was. Dat kan ik begrijpen, en als ministry-leider wilde ik mensen persoonlijke aandacht kunnen geven, maar ik wilde ook aan een zakelijke netwerkbijeenkomst deelnemen om business binnen te halen. Dat ging wringen, en daarom besloten we dat een teamgenoot verantwoordelijk zou worden voor de ministry en de community. Dat gaf mij ruimte om me te richten op het ontwikkelen van de business, zodat we genoeg betaalde events in de kerk konden organiseren om financieel gezond te worden. Ik vond dat leuk om te doen, en de verantwoordelijkheden waren ook duidelijk voor het team en de deelnemers.”

Ga je de taken ook op die manier verdelen in het Stadsklooster?

“Ja, we hebben al iemand op parttime basis ingehuurd voor het helpen opzetten en runnen van het hostel, de B&B en het restaurant. Deze persoon heeft ervaring als verandermanager in de horeca en exploiteert bijzondere B&B plekken. Ik ken hem vanuit Jeugd met een Opdracht (Alblasserwaard) waarbij hij nog steeds betrokken is. In het Stadsklooster gaan we de verantwoordelijkheden duidelijk verdelen en zijn nog met mensen in gesprek voor het overzien van de ministry. Daarbij willen we een aantal mensen gaan betalen, zodat we meer stabiliteit en professionaliteit kunnen bieden.  Maar voor projecten zoals deze zullen we ook altijd vrijwillige krachten nodig hebben; denk alleen al aan het gebedswerk in de kapel.” Dan vervolgt hij met een lach: “Ik zou me tenminste niet voor het bidden willen laten betalen!”

Kun je iets meer vertellen over het Stadsklooster, en jouw rol daarin?

“Het project valt onder Bonfire Dordrecht. Met Bonfire-betrokkenen heb ik het concept ontwikkeld in nauwe samenspraak met de investeerder, projectontwikkelaar en architecten. We willen een soort modern Stadsklooster ontwikkelen, en we zullen het gaan huren van een betrokken investeerder. We hebben een en ander doorgerekend en een redelijke huur afgesproken. Het ontwikkelen van een concept als deze en het begeleiden daarvan is super leuk en ik hoop dat in de toekomst meer te gaan doen. Hier in het klooster zal ik straks de grote lijnen blijven overzien.”

Dit is een flink project. Hoe start je zoiets? Kun je iets over je achtergrond vertellen?  

“In het begin van mijn huwelijk heb ik jarenlang bij De Hoop gewerkt. Daar had ik allerlei geloofservaringen, maar mijn echtgenote werkte in een andere branche en had dat niet in haar dagelijks werk. We merkten dat we daardoor uit elkaar groeiden en besloten om er een periode tussenuit te gaan om aan het fundament van ons huwelijk en gezin te werken. Het werd een Discipelschap Training School (DTS) bij Jeugd met een Opdracht. In die periode van vijf maanden groeide bij mij het verlangen om met jeugd aan de slag te gaan. Dus toen we terugkwamen in Dordrecht begon ik met andere jeugdleiders jongerenbijeenkomsten. Een stadsbrede beweging van jongeren en gebed groeide, we richtten Bonfire op, en kregen het plan om een ruimte te huren. Zodoende kwamen we bij de Bonifatiuskerk, maar toen moest er ineens wel vijfduizend euro per maand op tafel komen voor de huur. Dat was een geloofsstap en een uitdaging, maar maakte ook de businesskant van mij wakker.”

Ja, zo groeit zoiets. Maar waarom stoppen met huren en een groot pand aankopen?

“Projectontwikkelaars hebben de kerk gekocht en wij moesten eruit. Wij wilden de kerk ook kopen, maar kregen daar de kans niet voor. Dat was januari 2020, kort na het BAM Congres van november 2019. We kwamen toen als Bonfire in een sluis-periode.”

‘Sluis-periode’? Leg eens uit.

We hadden in gebed het beeld van een sluis gekregen. Dit vond weerklank bij ons als groep. De sluis kwam vol water, en bracht ons naar een ander niveau. We zouden anders de sluis uitkomen, dan hoe we erin waren gegaan. We wisten dus dat de ministry er anders uit zou gaan zien. Intussen groeide het verlangen om zichtbaar aanwezig te zijn in de stad, we keken rond naar gebouwen in Dordrecht en intussen groeide ook de relatie met de projectontwikkelaar en investeerder.”

Wanneer ga je open, en kun je nog hulp gebruiken?

“We hopen voorjaar 2022 de deuren te openen. En jazeker, we kunnen hulp gebruiken bij de sloopwerkzaamheden. De verbouwing en inrichting van restaurant, B&B en hostel wordt gedaan door de investeerder, maar de inrichting van de gebedskapel en de kantoorruimtes is onze verantwoording en daar kunnen we ook hulp bij gebruiken.”

Er gaat dus nog flink verbouwd worden. Kun je iets vertellen over de plannen?

“Het concept voor het hostel wordt anders dan de gebruikelijke stapelbedden, want elk bed zal een eigen bureau en stoel krijgen. We zijn dat aan het ontwikkelen in samenwerking met het Bunk-hotel en TU Delft. Dat wordt uniek in Nederland. Vanaf de straat krijg je een uitnodigend zicht op de binnenplaats en in de gebouwen aan de achterkant van de binnenplaats komen kantoren en ruimtes voor o.a. muziek en video. We hebben vergunning voor een groot terras op de openbare ruimte voor het gebouw en in het restaurant komen grote tafels waar de pannen, zoals thuis, op tafel staan en je bij elkaar aanschuift om onderling contact te stimuleren.”

Meer weten? Kijk op www.bonfiredordrecht.nl

 

Onverwachtse wending voor BAM’er in Bosnië

Niels van Slooten ging twee jaar geleden met zijn gezin naar Bihác, Bosnië om een bedrijf te starten. Het plan was om middels JoSiJo Travel avontuurlijke reizen aan te bieden in Bosnië. Ze wilden onder de bevolking wonen, met hen werken en al doende hun geloof uitdragen terwijl ze ook zouden helpen om het land op te bouwen. Wat betreft hun business plannen zag het er eind 2019 veelbelovend uit want diverse trips waren geboekt voor 2020. Helaas, vanwege de epidemie werden ze een voor een afgezegd. Gedurende de zomer was er nog even de hoop dat toerisme spoedig weer op zou leven, maar toen die hoop in duigen viel en ze vooral veel tijd bezig waren met thuis-onderwijs voor hun kinderen vroegen ze zich af wat ze er nog deden. Ze maakten aan hun achterban bekend dat ze terug zouden gaan naar Nederland.

Bihác

Een en ander kreeg echter een nieuwe wending, want het gezin raakte meer en meer betrokken bij vluchtelingen.

Officieel leven er circa tweeduizend vluchtelingen in de drie kampen rondom Bihác, maar Niels schat in dat er nog 1500 tot 2000 op straat leven. Samen met twee lokale gelovigen, hadden ze regelmatig vluchtelingen opgehaald met een busje en in de zomer hielden ze openluchtsamenkomsten in het Farsi. Ze kregen daarbij ondersteuning van een Iraans voorgangersechtpaar, die in Duitsland wonen. Intussen is het plaatselijk echter vooral de familie Van Slooten die het geheel draaiende houdt.

“De situatie is hier uitzichtloos voor vluchtelingen,” vertelt Niels iets over de achtergronden tijdens een Zoom gesprek. “In het begin was er vanuit de plaatselijke bevolking sympathie voor hun situatie, maar dat nu grotendeels verdwenen. We proberen met Bosniërs hierover te praten, maar voor henzelf is het leven hier hard: een oorlogsverleden, een moeizame economie en een nauwelijks functionerende overheid, plus dan nog eens Covid-19 eroverheen. Een bevriende Islamitische ober vertrouwde me onlangs toe: “Ik denk dat God Bosnië vergeten is.” Dat zijn pittige uitspraken en vertelt iets over de situatie hier.”

“In Bihác heb ik de beschikking over een gebouw,” vertelt Niels over zijn interactie met vluchtelingen. “In deze ruimte steek ik elke ochtend de houtkachel aan en de mensen komen er langs voor een gesprek. Verschillende mensen zie ik aandachtig in de Bijbel lezen. Daarnaast houden we een wekelijkse samenkomst met een geïnteresseerde groep in een plaatselijk restaurant. Deze groep is dermate gegroeid dat we hen op moesten splitsen naar twee groepen van ruim 30 mensen. We werken daarbij nog steeds nauw samen met het Iraans-Duitse voorgangersechtpaar.” De Van Slooten familie wordt bij deze initiatieven geholpen door Operatie Mobilisatie (OM) en krijgt op allerlei vlakken veel ondersteuning van hun gemeente in Amersfoort.

 

In de recente BAM-geschiedenis kwam het regelmatig voor dat kerkstichters ondernemers werden, maar hier lijkt het omgekeerde te gebeuren! Voor nu althans, want Niels heeft zijn JoSiJo Travel-droom zeker nog niet opgegeven. Op dit moment zijn het echter vooral de gesprekken met de vluchtelingen die hen in Bosnië houdt: “We bevestigen hen dat hun leven ertoe doet, en benaderen hen met respect en met de liefde van God. Het is bijzonder om de openheid voor het evangelie onder de vluchtelingen mee te mogen maken. Het heeft ons doen besluiten dat we niet terug moeten gaan naar Nederland. We zijn hier op onze plek.”

 

 

BAM & kerkplanting in Rotterdam

Hans & Carolien Euser 

Het integreren van gemeenschapsvorming en sociaal ondernemen; wie doet dat, en hoe doe je dat? Hans Euser deed er een onderzoek naar, in opdracht van de PKN (1). Zelf gaat deze kerk-pionier er ook mee aan de slag. In Bloemhof, een wijk in Rotterdam-Zuid. De aanloop ernaar toe is in elk geval wonderlijk verlopen: “Mijn vrouw Carolien en ik kregen een jaar geleden allebei in dezelfde nacht eenzelfde soort droom,” vertelt Hans. “Dat de Heer op die manier sprak, was voor ons een bijzondere en unieke ervaring.”

De droom

In die droom zagen ze een pand in de wijk, waar een kapster die ze kenden een kapperszaak runde. De volgende ochtend schreven beiden de droom in details op: gele markiezen, een vitrine met taartjes en een lange tafel vol wijkbewoners. En ze maakten een afspraak met de vrouw in kwestie. “We vertelden over onze visie om vanuit ons geloof iets voor de wijk te betekenen. Zij is zelf katholiek en min of meer sociaal werkster, en werd enthousiast van onze ideeën.

Zoals ons verlangen om een sfeervolle ontmoetingsruimte voor de wijk te creëren, inclusief goede espresso. Want hier in de wijk is zoveel eenzaamheid”

Financieel bleek de puzzel ook te passen: de kapster kon de huur niet meer opbrengen voor de locatie, Hans en Carolien kenden investeerders die het pand wilden kopen en de eigenaar wilde meewerken aan de verkoop. Ze huren nu voor een klein bedrag de zaak, want de financiële last worden vooral gedragen door verhuur van de appartementen op de bovenste verdiepingen, waardoor de kosten voor de woonkamer inclusief kapperszaak laag zijn. Bovendien zal in de kelder een kleine wasserette komen, wat naast inkomsten ook aanloop en contacten met de buurt oplevert.

Moeizaam begin

Het lijkt een groot succesverhaal, maar toen Hans en Carolien drie jaar geleden in Rotterdam neerstreken om onder de vlag van de multiculturele kerkplantingsorganisatie ICP een gemeente te pionieren, was het allesbehalve gemakkelijk. Zo hadden ze een buurman die regelmatig knetterharde muziek draaide. Toen hij dit jaar op Goede Vrijdag ging verhuizen en de woning leegkwam, plaatsten Hans en Carolien het bericht ‘Buurman Gezocht!’ op Facebook. “Een jonge theologiestudent is naast ons komen wonen en hij wil mee gaan werken in het project. Het is bijzonder, het laatste jaar hebben we niet hard hoeven trekken, het lijkt allemaal op ons pad te komen.”

Op zoek naar business kennis en talent

“We zijn met onze plannen in de running voor een startsubsidie van CityLab010,” gaat Hans verder. “Van hen krijgen we ook basic fiscaal en marketing advies. Toch zouden we nog graag iemand willen hebben die ons team op het gebied van business kan versterken, of ons op dat terrein kan coachen. Hoewel Carolien duidelijk ondernemerstalent heeft, is het allemaal wel een nieuw avontuur voor ons.”

BAM NL organiseert op woensdagavond 8 juli 2020 een Zoom-event. Hans zal dan zijn ervaringen delen, evenals een onderzoek wat hij deed in opdracht van de PKN naar gemeenschapsvorming en social entrepreneurship. We geven ook ruimte voor interactie. Geef je op door een mailtje te sturen.

(1) Rapport ‘Ondernemend kerk-zijn’ van het onderzoek wat Hans samen met Maarten Atsma leidde, in opdracht van de PKN.