BAM online thema-avond: hoe bouw je een ‘Koninkrijk’ cultuur?

Geef je op voor de BAM online thema avond, dinsdagavond 26 januari om 19:30.

 Stuur ons een mail en ontvang de Zoom-link.

Thema ‘Hoe bouw je een ‘Koninkrijk’ cultuur?

Betenbough Homes bouwden ruim 7000 huizen in Texas; ze bouwden ook aan een ‘Koninkrijk’ cultuur onder de werknemers. Hoe ziet dat eruit, en hoe doe je dat?

Het wordt een interactieve avond, van 19:30 – 21:15, want we nemen ook tijd om met elkaar kennis te maken. In kleine groepjes, in de zgn ‘Zoom-rooms’. Bovendien zijn Rick en Holly leuk en inspirerend.

Meer weten over de Betenboughs, zie dit filmpje 

 

Hieronder achtergrond info over de Betenbough’s.

Dit is een verslag van de Nieuwjaarsbijeenkomst van CBMC in 2019. Daar spraken Rick en Holly Betenbough, evenals enkele van hun werknemers. 

‘Love your people!’

Verslag door Gea Gort

Mijn verwachting was niet hoog: ondernemers uit Texas die op het Nieuwjaarsevent van CBMC de hoofdsprekers zouden zijn. Begrijp me goed, ik hou van Amerikanen en heb veel van hen geleerd. Toch had ik last van vooroordelen zoals: ‘Die Amerikanen met hun grote woorden en visies’. Nou, ik had het goed mis! Dit waren ondernemers met een diepgaande en doorleefde boodschap over het liefhebben van de mensen die God op het werk aan je heeft toevertrouwd. Dit gaat over het ontwikkelen van een bedrijfscultuur waar Gods Geest kan werken. Ik hing aan hun lippen! Evenals de meeste andere honderdtwintig CMBC’ers op de donderdag, en de zestig die de workshops op vrijdag volgden.

Wie zijn die Texaanse ondernemers?

Een team van vier leidinggevenden vanuit het bouwbedrijf Betenbough Homes waren bij ons, waaronder de eigenaars Rick en Holly Betenbough. Ze komen uit een klein plaatsje in het westelijk deel van Texas en samen met de 220 werknemers bouwen ze betaalbare huizen in de regio. Drie jaar geleden werd het echtpaar gevraagd te vertellen hoe ze Gods Koninkrijk gestalte zien krijgen op hun bedrijf.  Ze deelden hun verhaal op een grootschalig event van de Global Leadership Summit in Chicago. Hun getuigenis op dit event zette zoveel in beweging dat ze daarna Kingdom at Work als onderdeel en voortvloeisel vanuit hun bedrijf hebben opgezet. Want samen met het leidinggevende team van Betenbough willen ze ondernemers met hun verhaal inspireren om hun ‘bediening op het werk’ serieus te nemen. De kernboodschap op het Nieuwjaarsevent was: love your people.

Een machine die moet blijven draaien

Dat liefhebben was niet vanzelfsprekend, in ieders geval niet voor Rick. “Ik zag mijn mensen vooral als onderdeel van een grote machine – ons bedrijf – die gaande moest blijven,” erkent Rick tijdens een groepsgesprek aan onze tafel. “Het voelde kwetsbaar om anders met hen om te gaan, want zou het bedrijf dan wel goed blijven draaien?” Zijn vrouw Holly zag dat door de taakgerichtheid van haar echtgenoot, hij het menselijke aspect over het hoofd zag en daagde hem uit om zijn mensen lief te gaan hebben als zijn eigen kinderen. “Ik wist niet hoe dat zou moeten, daarom vroeg ik aan God om het me te leren en om mijn hart te breken.” Dit was 2003. God heeft Rick zijn gebed verhoord. Een crisis bracht een doorbraak.

Rick & Holly Betenbough

Muur

“Er is vaak een onzichtbare muur tussen werknemer en werkgever,” vertelt Rick vanaf het podium. “Bij ons veranderde dat door een persoonlijke crisis.” Een van de kinderen van Rick en Holly, die in een stadje in de buurt woonde, liep niet meer op het rechte pad. Een werknemer had hierover gehoord, en vroeg hen ernaar. Nu stonden Rick en Holly voor een keuze: gingen ze zelf het personeel vertellen wat er gaande was, of zou het personeel de verhalen via-via gaan horen? Ze besloten om het personeel bij elkaar te roepen en de familiecrisis met hun mensen te delen. “Die ochtend, op weg naar het bedrijf, werden we aangevallen door leugens,” vertelt Rick. “Leugens zoals ‘Doe dit niet! Het is beter om je personeel op afstand te houden’. Maar we voelden dat God dit van ons vroeg.” De hele familiesituatie was hartverscheurend voor Rick en Holly, en tijdens het vertellen, hielden ze het niet droog. “Onze mensen huilden met ons. We werden omhelst,” vertelt Rick met een brok in zijn keel. “Het voelde alsof ze naast ons kwamen staan; de onzichtbare muur die er altijd was geweest, verdween als sneeuw voor de zon.” Een werknemer, die ze als heel waardevol voor het bedrijf beschouwden, vertelde hen dat hij een drugsverleden had, maar altijd bang was geweest dat zij erachter zouden komen. Zijn verhaal gaf hen hoop en ze dachten: “Als God hem had vrijgezet, zou Hij dat ook met ons kind kunnen doen!” Rick was daarnaast geschokt te horen, dat deze werknemer zich op het bedrijf nooit echt veilig had gevoeld. Dit versterkte zijn besluit om op alle niveaus binnen het bedrijf aan authenticiteit te werken en een veilige plek te creëren. “Als leider moest ik daarin het voortouw nemen en het zelf ook gaan doen,” vertelt Rick.

Intentioneel en structureel

Rick werkt graag efficiënt; of het nu om het bouwen van huizen gaat of het bouwen van mensen. Niet alleen hijzelf leerde om lief te hebben, maar betrok bewust zijn hele team daarbij. “Wij zijn eerlijk, echt en persoonlijk met elkaar geworden binnen ons managementteam,” vertelt Rick. “Soms kan het een valkuil zijn om onze moeiten buiten de deur te delen, in peer-to-peer groepen zoals we hier nu aan tafel doen. Maar we moeten juist leren om dat te doen met mensen met wie we dagelijks samenwerken, en elkaar daar opbouwen.” Dat opbouwen van elkaar, is binnen Betenbough intussen structureel verankerd en onderdeel van de bedrijfsvoering geworden. Hoe dat een plek heeft gekregen, horen we tijdens een workshop op vrijdagochtend. Daarover vertelt Corey Lusk, een van de topmanagers van Betenbough.

Schouder-aan-schouder

“Ten eerste,” begint Corey, “Gooien we mensen niet in het diepe, maar we houden hen binnenboord, in de boot. We hanteren het begrip schouder-aan-schouder. In het samenwerken, houden we voor ogen het de missie van de werknemer is om de taak te volbrengen. De missie van de leidinggevende is om hen daarbij te helpen; niet door antwoorden te geven als ze tegen problemen aanlopen, maar door te luisteren en hen te helpen om zelf de oplossing te vinden.”

Een wekelijks relatiegericht uur

Daarnaast zetten ze wekelijks binnen alle gelederen van het bedrijf een uur apart waar liefde praktisch wordt, zodat een leidinggevende ook inderdaad tijd en ruimte krijgt om zorg te dragen. Door het hele bedrijf heen, heeft elke leidinggevende circa vijf mensen die aan hem of haar rapporteert, zodat deze wekelijks één-op-één tijd met een werknemer kan besteden. Dit uur zetten beiden in de agenda. “Het gebeurt niet vanzelf,” benadrukt Corey. “Een ander moment in de week reserveren we om het werk te bespreken, maar deze tijd is bedoeld om aan de relatie te bouwen, en gaat het over zaken als de levens- en carrièredoelen, gezin of hobby’s van de werknemer. Dit uur is van de ondergeschikte,” beklemtoont Corey. “De leidinggevende bevraagt, de ander praat.”  Als voorbeeld vertelt Corey dat iemand die aan hem rapporteerde niet goed in zijn vel zat. “Ik bad dat God aanwezig zou zijn tijdens ons uur en gelukkig voelde de werknemer zich veilig genoeg om zijn huwelijkscrisis met me te delen.” Deze werknemer kreeg, met zijn toestemming, een plek binnen het bedrijf met minder verantwoordelijkheid, zodat hij tijd en ruimte zou hebben om met behulp van relatietherapie aan zijn huwelijk te werken.

Mensen bouwen

“Zijn huwelijk is gered,” vertelt Corey met tranen in zijn stem. “Mijn missie is het bouwen van mensen, het bouwen van huizen is bijzaak. God zal mij later niet vragen hoeveel huizen ik heb gebouwd, Hij zal mij vragen of ik zorg heb gedragen voor de mensen die Hij aan me heeft toevertrouwd.”

“We hebben het hier ook over tough love,” vervolgt Corey. “We roepen elkaar ter verantwoording en dagen elkaar uit om te groeien. Het gaat diep, het betekent elkaar lief blijven hebben door moeite en problemen heen, liefhebben ondanks, en inclusief fouten en vergissingen.”

Geen ‘strategie voor evangelisatie’

“We zijn oprecht geïnteresseerd in de groei van onze mensen. Het is geen platform voor evangelisatie,” benadrukt Rick, tijdens het rondetafelgesprek na de presentatie van Corey. “Als je een dubbele agenda hebt, merken mensen dat meteen. We care. Punt. Zonder enige bijbedoelingen. En ja, we hebben ook kerkdiensten tijdens ons jaarlijkse bedrijfsweekend, maar dat is geheel vrijblijvend. Tegelijkertijd zien we dat anders-gelovigen zich vrij voelen om daaraan deel te nemen. Ze zien het als iets wat bij ons bedrijf hoort.” Rick refereert aan het Bijbelboek Johannes, waar Jezus driemaal aan Petrus vraagt, ‘Heb je mij lief?’ Op de bevestiging van Petrus, onderstreept Jezus driemaal: ‘Zorg voor mijn mensen die ik aan je toevertrouw.’ Rick houdt de aanwezigen voor: “Als Jezus driemaal iets zegt, dan let ik op. Hieruit kunnen we opmaken dat we God kunnen laten zien dat we van Hem houden door voor de mensen te zorgen die Hij aan ons toevertrouwt.”

Het belang van de bedrijfscultuur

Zoals je leest, waren het op deze bijeenkomsten allesbehalve ‘grote Amerikaanse woorden en visies’. Het is lastig om de diepte van de boodschap van deze stoere én zachtaardige Texas’ mannen en vrouw in woorden te vatten. Mij heeft het geraakt; ik zat op het puntje van mijn stoel. Zoals verschillende lezers weten, ben ik gepassioneerd over Business as Mission en verlang ernaar – evenals Rick, Holly en andere ondernemers – dat we met elkaar veel meer mogelijkheden gaan ontdekken hoe Gods Koninkrijk binnen onze westerse bedrijven gestalte kan krijgen. En ben er sinds de Nieuwjaarsbijeenkomst meer dan ooit van overtuigd: een liefdevolle, veilige bedrijfscultuur is de basis. Het is mijn gebed dat we meer en meer met Gods ogen kijken naar de mensen waar we dagelijks mee werken, zodat zij kunnen groeien en bloeien. Daar begint het bouwen van Gods Koninkrijk: op de werkvloer van onze bedrijven.

Dit artikel is verschenen in het CBMC magazine winter/voorjaar 2019

Meer weten over de Betenboughs, zie dit filmpje 

Onverwachtse wending voor BAM’er in Bosnië

Niels van Slooten ging twee jaar geleden met zijn gezin naar Bihác, Bosnië om een bedrijf te starten. Het plan was om middels JoSiJo Travel avontuurlijke reizen aan te bieden in Bosnië. Ze wilden onder de bevolking wonen, met hen werken en al doende hun geloof uitdragen terwijl ze ook zouden helpen om het land op te bouwen. Wat betreft hun business plannen zag het er eind 2019 veelbelovend uit want diverse trips waren geboekt voor 2020. Helaas, vanwege de epidemie werden ze een voor een afgezegd. Gedurende de zomer was er nog even de hoop dat toerisme spoedig weer op zou leven, maar toen die hoop in duigen viel en ze vooral veel tijd bezig waren met thuis-onderwijs voor hun kinderen vroegen ze zich af wat ze er nog deden. Ze maakten aan hun achterban bekend dat ze terug zouden gaan naar Nederland.

Bihác

Een en ander kreeg echter een nieuwe wending, want het gezin raakte meer en meer betrokken bij vluchtelingen.

Officieel leven er circa tweeduizend vluchtelingen in de drie kampen rondom Bihác, maar Niels schat in dat er nog 1500 tot 2000 op straat leven. Samen met twee lokale gelovigen, hadden ze regelmatig vluchtelingen opgehaald met een busje en in de zomer hielden ze openluchtsamenkomsten in het Farsi. Ze kregen daarbij ondersteuning van een Iraans voorgangersechtpaar, die in Duitsland wonen. Intussen is het plaatselijk echter vooral de familie Van Slooten die het geheel draaiende houdt.

“De situatie is hier uitzichtloos voor vluchtelingen,” vertelt Niels iets over de achtergronden tijdens een Zoom gesprek. “In het begin was er vanuit de plaatselijke bevolking sympathie voor hun situatie, maar dat nu grotendeels verdwenen. We proberen met Bosniërs hierover te praten, maar voor henzelf is het leven hier hard: een oorlogsverleden, een moeizame economie en een nauwelijks functionerende overheid, plus dan nog eens Covid-19 eroverheen. Een bevriende Islamitische ober vertrouwde me onlangs toe: “Ik denk dat God Bosnië vergeten is.” Dat zijn pittige uitspraken en vertelt iets over de situatie hier.”

“In Bihác heb ik de beschikking over een gebouw,” vertelt Niels over zijn interactie met vluchtelingen. “In deze ruimte steek ik elke ochtend de houtkachel aan en de mensen komen er langs voor een gesprek. Verschillende mensen zie ik aandachtig in de Bijbel lezen. Daarnaast houden we een wekelijkse samenkomst met een geïnteresseerde groep in een plaatselijk restaurant. Deze groep is dermate gegroeid dat we hen op moesten splitsen naar twee groepen van ruim 30 mensen. We werken daarbij nog steeds nauw samen met het Iraans-Duitse voorgangersechtpaar.” De Van Slooten familie wordt bij deze initiatieven geholpen door Operatie Mobilisatie (OM) en krijgt op allerlei vlakken veel ondersteuning van hun gemeente in Amersfoort.

 

In de recente BAM-geschiedenis kwam het regelmatig voor dat kerkstichters ondernemers werden, maar hier lijkt het omgekeerde te gebeuren! Voor nu althans, want Niels heeft zijn JoSiJo Travel-droom zeker nog niet opgegeven. Op dit moment zijn het echter vooral de gesprekken met de vluchtelingen die hen in Bosnië houdt: “We bevestigen hen dat hun leven ertoe doet, en benaderen hen met respect en met de liefde van God. Het is bijzonder om de openheid voor het evangelie onder de vluchtelingen mee te mogen maken. Het heeft ons doen besluiten dat we niet terug moeten gaan naar Nederland. We zijn hier op onze plek.”

 

 

Zaligsprekingen van zakendoen

Het boek van Samuel Wells, De toekomst die groter is dan het verleden – een nieuwe weg voor de kerk, heb ik* inmiddels uit. Het is geen gemakkelijke kost; ik moest mijn kop erbij houden. Wat mij met name raakte, waren de “Zaligsprekingen van zakendoen”. Om bij te dragen aan een gezonde mengeling tussen liefdadigheid en commercieel ondernemen, stelt Wells 8 uitspraken voor. Hij refereert daarbij aan de zaligsprekingen van de Here Jezus en geeft daarbij aan dat deze zijn geschreven vanuit het perspectief van de werknemers. Graag geef ik ze hierbij door:

Gelukkig wie nodig zijn, want door te dienen zullen zij hun doel vinden.
Gelukkig wie ingeschakeld zijn, want in samenwerking zullen zij vreugde vinden.
Gelukkig wie opgemerkt worden, want zij zullen verrassende gaven voortbrengen.
Gelukkig wie beloond worden, want zij zullen een cultuur van dankbaarheid scheppen.
Gelukkig naar wie geluisterd wordt, want hun liefde voor leren zal versterkt worden.
Gelukkig wie de ruimte krijgen om te groeien, want zij zullen ontdekken waartoe zij op deze aarde gezet zijn.
Gelukkig wie uitgedaagd worden, want zij zullen laten zien uit welk hout zij gesneden zijn.
Gelukkig wie vertrouwd worden, want zij zullen ook zelf leiders worden.

Het is de tijd van de functioneringsgesprekken, iedere leidinggevende zou uit deze zaligsprekingen vragen kunnen formuleren: vervang “Gelukkig wie” door “Voel jij je?”. Dat zal goede gesprekstof opleveren, een BAM-onderneming waardig. Het gaat dan ergens over! Kerkleiders zouden bovenstaande vragen ook prima aan gemeenteleden kunnen stellen – in het bijzonder aan ondernemers of ondernemende gemeenteleden.

Ook de BAM-beweging zal die vragen moeten blijven stellen: Voel jij je nodig, ingeschakeld, opgemerkt, wordt er naar je geluisterd, word je uitgedaagd en vertrouwd?  Op die manier helpen we elkaar verder. Gelukkig ben je als je nodig bent, want door te dienen zal je, met vallen en opstaan, je doel vinden!

IDEE* levert regelmatig een bijdrage aan de BAM-updates onder dit pseudoniem. Reacties mogen naar info@businessasmission.nl

 

Hoe wijzer ik werd, hoe bezorgder werd ik…

Prediker 1:18 Want hoe wijzer ik werd, des te bezorgder werd ik. Hoe meer iemand weet, des te meer verdriet hij heeft.

Vorige maand werd het “Oxford Economics of Mutuality Virtual Forum” gehouden. Alle lezingen zijn via https://www.eomforum.org/ en dan de link “watch recordings” te volgen. Wie de lezing op het laatste BAM congres van Arleen (Spreek uit; Arliiien) Westerhof kan herinneren, Economics of Mutuality betekent “De economie van de wederkerigheid”. Economics of Mutuality; ik noem het wel eens de grote broer van de Business as Mission familie, die de kans kreeg om te gaan studeren.

Het was trouwens sowieso de maand van de “conferenties” en de mogelijkheden om “kennis te vermeerderen” waarvan overigens Prediker voorspelt dat dit tevens “smart vermeerdert”.

Even op een rijtje:

Met groot plezier noem ik al deze initiatieven, want Stichting Business as Mission wil een verbinder zijn. En tegelijkertijd is er ook een gevaar; de overkill aan leer- en ontmoetingsmomenten zou inderdaad zomaar “smart” kunnen vermeerderen. En ik vroeg me deze week dan ook af of het allemaal wel zo zinnig is. Op die vraag kom ik nog terug.

Deze week gingen mijn vrouw en ik twee nieuwe matrassen bestellen. Hier in Amersfoort zit in de Arhemsestraat een “Slaapcomfort” zaak. Bij binnenkomst zie ik onmiddellijk een bord van Woord en Daad. “BAM” dacht ik. Bij grote aankopen voel ik me vrij om bij aankomst een kop koffie te vragen, na het geven van een toelichting over onze komst. Tijdens het koffiemoment vraag ik naar de relatie met Woord en Daad, en uiteraard (als ambassadeur) vraag ik ook of hij de beweging Business as Mission kent. Voor wat betreft het laatste was het antwoord: “Wel eens van gehoord”. Daarna enige tijd stil gestaan bij de problematiek van de “zondags openstelling”, waar deze Slaapcomfort winkel nog steeds niet aan mee doet. Zijn argument om als christen ondernemer niet open te zijn op zondag bleek veel simpeler dan alle theologische studies over dit onderwerp mij ooit hadden willen doen geloven. Hij verklaarde: “Ik ben op zondag dicht omdat mijn dochtertje me een keer vertelde dat ze zondag de leukste dag van de week vindt ‘omdat papa dan thuis is’.” Wauw, hoe simpel en tevens hoe Bijbels. En dit was gewoon maar een aardig gesprek in een winkel, van hart tot hart met als aanleiding een bord van Stichting Woord en Daad. Uiteraard hebben we daar twee nieuwe matrassen gekocht.

En nu de link met congressen en bijeenkomsten: wat voelde ik me een bevoorrecht mens toen ik de winkel uitstapte, een ontmoeting met een broeder die het waagt om tegen de stroom in te zwemmen. Ik zeg jullie eerlijk; daar kan geen congres tegen op. Zeg ik dan: ga maar niet naar het Business as Mission congres? Of een andere bijeenkomst? Nou nee, dat zou het bestuur me niet in dank afnemen. En uiteindelijk herinneren we ons vooral toch die “aardige broeder of zuster”, en veel minder de inhoud van de lezingen. De kennis inname is beperkt, maar goed ook, want: kennis vermeerdert smart! Maar Business as Mission is als een zuurdesem, hoe klein ook; je moet het gewoon doen! Het doen geeft grote vreugde!

IDEE*

IDEE*: Is een pseudoniem. IDEE levert regelmatig onder dit pseudoniem een bijdrage. Reacties mogen naar info@businessasmission.nl

‘Het is niet makkelijk, maar ik wil me niet voor kansen afsluiten’

Jaarlijks hielp het team van GEJA Werkprojecten een kleine honderd mensen naar regulier werk. GEJA werd ingehuurd door multinationals en op grote bouwprojecten begeleidden hun coaches de mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Onderwijl zat Arjen Ravesloot aan de vergadertafel van bestuurders; vol met innovatieve ideeën om e.e.a. groter aan te pakken. Maar dit jaar liep het anders: Arjen zag zijn bedrijf halveren en moest terug naar de werkvloer om alle zeilen bij te zitten. Hoe zit dat: je hebt visie en je hebt ervoor gekozen om je bedrijf in dienst te stellen van God en medemens – maar blijkbaar geeft dat geen ‘recht op succes’. Hoe gaat Arjen daarmee om? Een gesprek.

 

Arjen, hoe heb je dit jaar beleefd?

“Je bent bezig op een bepaald level met groei, ontwikkeling en innovatie. Dan stort alles in als een kaartenhuis. Omdat onze mensen veelal in de bouw werken, begon het in januari al met de aangescherpte normen rondom stikstof en PFAS waardoor veel grote projecten in de bouw uitgesteld werden of stopten. Toen kwam corona erover heen. Dit alles kwam voor ons hard aan, we konden veel mensen niet meer plaatsen. Ik moest me weer bezig gaan houden met de ‘kleine dingen’: het reilen en zeilen op de werkvloer in plaats van bezig te zijn met het ‘grote denken’. In eerste instantie heb ik een tijdlang lopen balen, mijn eergevoel was aangetast en ik was teleurgesteld in God. Totdat ik werd geconfronteerd met mijn negatieve houding. Ik koos ervoor om waardering te hebben voor de kleine dingen van het hier en nu, en te leven vanuit de wetenschap dat God ons Manna geeft voor elke dag. Ik werd weer dankbaar, want er is zoveel om dankbaar voor te zijn.”

Overleven jullie het als bedrijf?

“Als bedrijf zijn we zo’n beetje gehalveerd qua mensen en omzet, maar we zijn wel financieel gezond. Ik geloof ook in het belang van opbouwen van reserve in goede jaren. De economie is niet altijd stabiel; in de afgelopen twintig jaar dat ik met dit bedrijf bezig ben, zie ik economische cyclussen van zo’n zeven of acht goede jaren, en dan een aantal slechte jaren. Het gaat op en neer. Ik heb ook een profetie gekregen, waar gezegd werd: “Je zal leven als Jozef. Je zult zeven vette jaren krijgen, deel niet alles uit wat je hebt, maar zorg dat je graanschuren vol zijn, zodat je in de magere tijd veel uit kunt delen.” Ik moest lachen toen ik dat hoorde, want toen zag het er helemaal niet naar uit dat het financieel zo goed zou gaan, maar het is wel gebeurd. De afgelopen zeven jaar waren bijzonder goed, en we hebben veel weg kunnen geven. Nu kunnen we bijvoorbeeld ook mensen helpen door geld te lenen zodat starters huizen kunnen kopen en kunnen gaan trouwen. De rente die wij weer terug krijgen geeft ons bedrijf stabiliteit. Jaren geleden kon ik dat niet, nu komen er nieuwe mogelijkheden op ons pad.”

Hebben jullie mensen moeten ontslaan?

“De 100+ mensen die we begeleiden hebben tijdelijke contracten op project basis, die hoefden we niet te ontslaan, maar veel van die mensen zitten wel weer thuis. Dat doet pijn. Door middel van ons bedrijf helpen we kwetsbare mensen, maar om gezond te blijven, waak ik erover om op basis van cijfers te sturen in plaats vanuit emotie. Dat speelde bijvoorbeeld toen ik niet langer alle coaches kon aanhouden. Dat is niet leuk; we zijn nu terug naar zeven stafleden, waarvan vijf begeleiders. We proberen dat samen goed op te lossen en zijn hier sowieso gewend mensen te stimuleren door hen regelmatig te vragen: ‘Is dit nog je plek; wat is je droom en wat wil je nog?’ Doorstroming en flexibiliteit zijn bij ons gemeengoed. Dat kan anders zijn als je een bedrijf hebt waar je samen aan een product werkt met een vast team, maar ook dan kan een seizoen over zijn. Zo kijk ik naar mijn bedrijf: mijn eigen rol daarin, en naar die van een medewerker.”

Hoe zie je de toekomst?

“Ik ben optimistisch. Maar het is geen gemakkelijke tijd, en ik heb soms het gevoel van ‘hoe kom ik deze tijd door?’ en vraag me regelmatig af wat het doel is van deze periode. Welke keuzes moet ik maken? Dat is elke keer weer zoeken. Maar, God geeft nog steeds kansen. We moeten onszelf in een crisissituatie niet voor kansen afsluiten. Als ondernemer hebben we talenten gekregen, die moeten we gebruiken. Met het besef dat ik 100% afhankelijk ben van God, kijk ik vooruit en vraag me af wat nu de mogelijkheden zijn. Dat maakt me enthousiast. Het gaat niet altijd ‘goed’: Paulus heeft driemaal schipbreuk geleden; hij kende zowel honger alsook overvloed, maar God heeft altijd voorzien. We moeten ons niet enkel focussen op de crisis, ik zou zeggen: ga maar bewegen, en kijk waar God deuren opent en waar ze sluiten.”

Wat zou je ons nog mee willen geven?

“Blijf dichtbij God. Laat je niet meesleuren door corona; laat je niet gek maken. Laat los en geef Hem je zorgen; wees in aanbidding, lees je bijbel. Dat relativeert alles. Het geldt voor iedereen, maar zeker voor een ondernemer.”

 

Vacature

Op het hoofdkantoor in Woerden, zoekt GEJA Werkprojecten een bedrijfsleider die op kantoor de administratieve werkzaamheden aan kan sturen. Geïnteresseerd? Kijk op hun site en neem contact op.

Nu voorbereiden, straks gas geven

De toekomst is onzeker. Veel lijkt stil te staan. Het is alsof de wereld haar adem inhoudt: wat gaat er gebeuren, in wat voor wereld leven we straks? De onzekerheid kan verlammen, maar ik hoor opvallend veel geluiden over ‘voorbereiding’; een actief en positief anticiperen op dat wat komen gaat. Zoals Hans Walhout. Hij heeft visie voor economische ontwikkeling in Afrika. En anderen met hem. “Ik verwachtte dat alles stil zou vallen,” vertelt Hans, “Maar in plaats daarvan zijn we aan het voorbereiden om straks gas te kunnen geven.

Onder de vlag van Quadraat Global begeleidt hij bedrijven en ontwikkelingsprojecten in Afrika. Ze zijn voor opdrachtgevers o.a. bezig met het oprichten van een fabriek in Ethiopië, het uitrollen van een housing project en het door ontwikkelen van een softwarebedrijf. “Na het uitbreken van corona was er tijdelijk radiostilte,” vertelt Hans, “Daarna groeide het besef dat het nu meer dan ooit nodig is.”

   Hans Walhout woonde en werkte negen jaar met zijn gezin in Ethiopië waar hij leiding gaf aan een staalfabriek, die vanuit het BAM-gedachtegoed opereren. Vanwege opgroeiende kinderen kwamen ze in 2019 terug naar Nederland. Daarna is hij aan de slag gegaan bij Quadraat Global, één van de bedrijven van Bram Quaak. Hans vertelt: Ik kende Bram al langer, en vanuit een gezamenlijke visie voor economische ontwikkeling van kwetsbare gebieden dragen we vanuit Quadraat Global ons steentje bij. Onze focus ligt op bedrijfsontwikkeling, projectmanagement en training & coaching van expats”

“We waren dus nog maar een half jaar onderweg,” vervolgt Hans, “In januari en februari zag het er veelbelovend uit. Met ons team hadden we een mooie startbaan gebouwd en de wielen leken los te komen. Toen kwam corona, en het voelde alsof ons vliegtuig terug op de startbaan klapte: einde van Quadraat Global! Maar de ontwikkelingen van de afgelopen weken zijn zeer bemoedigend.”

Luisterend naar Hans, herken ik me in zijn verhaal. Ook ik stond begin dit jaar klaar op de startbaan. Toen kwam corona en de verlamming. Vervolgens omdenken: hoe gaan we het nu doen met Business as Mission? Ondertussen groeide de overtuiging van het belang van BAM: ondernemerschap in dienst van God en medemens, geworteld in hoop, geloof en liefde. Ook anderen geloven dit. Samen mogen we optrekken, mét onze God die de weg baant. Daarom kijk ik met verwachting uit naar de toekomst; wat die ook brengen moge.

Tekst Gea Gort, foto’s zijn van site Quadraat Global

Hoe ziet de IJstijd er uit in Bosnië?

Geen sneeuwstorm of winter maar misschien zelfs een ijstijd: de lange duur en de onzekerheid van de coronacrisis maken van elk bedrijf weer een start-up, ook als je nog maar net opgestart bent. Kun je verder, of wordt het een totaal andere koers? Niels van Slooten van reisbureau JoSiJo Travel, over wie wij een blog schreven, deelt zijn gedachten hierover.

 

 

 

 

 

 

Door Niels van Slooten:

Na ruim een jaar van voorbereiding met veel uitgaven, leek 2020 een veelbelovend seizoen te brengen voor JoSiJo Travel. Zowel individuele als groepsreizen waren geboekt en leken onze onderneming een mooie start te gaan geven. Zouden we dit jaar de uitgaven al wegstrepen tegen de opbrengsten of moeten we onze persoonlijke financiële reserves nog verder aanspreken in dit geloofsavontuur? JoSiJo Travel is onze uitwerking van, in de eerste plaats willen leven op een plek waar Jezus nog nauwelijks gekend wordt als Verlosser en Heer, en ten tweede het aangrijpen van een kans die ik als startende ondernemer zie in het toeristisch potentieel van Bosnië.

Toerisme

Voorlopig is het toerisme ingestort. Bosnische collega-ondernemers hebben al hun personeel al moeten ontslaan en hebben het al over 2020 als het hongerjaar (huidige voorzitter van het toeristisch cluster Una-Sana). De kans is dat er letterlijk honger geleden zal worden omdat er geen steun is, zoals we in Nederland bijvoorbeeld zien. Ook onze verwachting moet worden bijgesteld. Het artikel dat Gea Gort deelde in de nieuwsbrief, ‘Leading beyond the Blizzard’, triggert mij om de zoektocht te starten hoe wij met onze onderneming kunnen handelen. JoSiJo Travel 2.0? In onze lokale context lag de werkloosheid al dramatisch hoog en kiezen vele jongeren en gezinnen er voor om naar West-Europa te vertrekken. En niet alleen door de werkloosheid maar ook door de wijdverspreide corruptie. De werkloosheid stijgt nu razendsnel verder… Hoe ziet de toeristische infrastructuur er over een paar maanden uit? En hoe ontwikkelt zich de vraag naar reizen en de mogelijkheden om te reizen naar Bosnië? Redden we het om hier te blijven als gezin met 3 jonge kinderen?

Hoe verder?

Welke bedrijfsactiviteit zal de beste kansen gaan geven om als BAM te kunnen blijven bestaan om de impact te maken die je hoopt te zien? Namelijk als levensvatbaar bedrijf Bosniërs economische kansen te bieden en hen te helpen om Jezus te leren kennen als Verlosser en Heer!

Verbinding

De huidige situatie maakt het gevoel van kwetsbaarheid, dat we al hadden, nog groter. En tegelijkertijd geloof ik ook dat het ons juist veel scherper maakt op hoe God werkt en hoe we Hem daarin kunnen volgen… Nu nog niet helder hoe en wat levensvatbaar zal zijn. Maar ik blijf op deze manier graag verbonden met het BAM-netwerk, omdat er anderen zijn die ook met deze vragen worstelen.

Blij zijn!

Verstand op nul, en blij zijn met een grandioze God!

Het was mijn voornemen om te schrijven over bovennatuurlijke interventies, en wilde dat in balans brengen met een dosis gezond verstand. Dit keer lukte me dat niet. Want toen ik een bijzonder Gods-ingrijp-momenten ging beschrijven, alsook het bizarre wonderverhaal van verleden week, kon ik niet stoppen met glimlachen. Ik werd zó blij!

Want manna-uit-de-hemel-ervaringen raken je hart en je emoties. Dat las ik ook terug in het appje van een bevriende ondernemer, die ‘out of the blue’ een parttime baan aangeboden kreeg. Onverwachts; zonder dat hij er zelf iets voor deed. Zijn emoties, kan me ik me heel goed voorstellen. Zo herinner me als de dag van gisteren toen iemand bij ons aan de deur kwam met een envelop met duizend euro. Het jubelgevoel dat zoiets je geeft: eerst een mengeling van verbazing en ongeloof, dan volgt blijdschap – en het wel kunnen huilen van geluk! Het leek er namelijk op dat het gas en de elektriciteit afgesloten zouden moeten worden, want de uiterste betaling was die dag. ‘Ik dacht, ik fiets even naar jullie toe om het te brengen,” zei de man, die we een beetje kenden vanuit een gebedskring. De timing en het bedrag waren bijzonder, plus het feit dat hij niets wist over onze benarde situatie. Zomaar, vanuit het niets, kwam liefdevolle zorg!

Het is goed om ons dergelijke verhalen te herinneren en aan elkaar te vertellen. In onze westerse maatschappij kunnen we het bovennatuurlijke relativeren, maar soms is het heel gezond om ‘het verstand uit te zetten’ en onszelf ruimte te geven om enkel en alleen maar blijdschap op te laten borrelen over onze fantastische, milde, gulle God.

Want die hebben we! Wat denk je bijvoorbeeld van dit verhaal, wat Bob Houter, onze bestuursvoorzitter me verleden week vertelde. Hij had die ochtend net gehoord dat de hond van zijn huishoudelijk hulp was genezen! Deze dame heeft haar hart verpand aan haar honden. Kort daarvoor was een van haar vier honden overleden, en nu was bij een andere hond kanker vastgesteld. Dit had ze vol verdriet gedeeld met Gisela, de vrouw van Bob. ‘We gaan ervoor bidden,’ had Gisela gereageerd. ‘God houdt van mensen, maar ook van dieren.’ Toen de hulp later in de week de hond naar een andere dierenarts bracht voor een second opinion, zei deze arts, wijzend naar de foto’s van de scans op tafel: ‘Dit kan niet. Die scan met de tumoren is van een andere hond!’ Als je zo’n verhaal hoort, dan kun je toch alleen maar je verstand uitzetten, en helemaal blij in lachen uitbarsten?

‘In deze coronatijd krijg je meer vragen, dan antwoorden,’ zei een deelnemer vanmorgen tijdens het Rotterdamse Ondernemersgebed. Klopt. Vragen heb ik ook, genoeg! Maar vandaag heb ik die even geparkeerd, en ben eerst en vooral zó blij met onze grandioze God!

‘Geef en u zal gegeven worden’ een nieuw business paradigma?

Op 9 maart werd het Center for Economics and Mutuality geopend op het Erasmus in Rotterdam. Een gesprek met Arleen Westerhof, de directeur van het Centrum, over de concrete uitwerking van het gedachtegoed, en de betekenis voor BAM >>

Pionieren met BAM in de Balkan

Vlog/blog Marjolein Roelfsema> De mensen van het Bosnische plaatsje Bihać vinden Niels van Slooten maar een vreemde vogel. Waarom komt hij met zijn gezin hier wonen terwijl zij, vooral de jongeren, het liefst wegtrekken naar het buitenland? Maar als eigenaar van reisbureau JoSiJo Travel, ziet hij vooral mogelijkheden in het prachtige ongerepte natuurgebied met watervallen, bergen en ruïnes van oude kastelen. Sinds een jaar biedt hij avontuurlijke groeps- en individuele reizen aan voor Nederlanders die houden van outdoor-activiteiten zonder over de toeristen te hoeven struikelen.  “Als ondernemer kom ik op een hele natuurlijke manier in contact met de plaatselijke bevolking en bouw ik relaties op.”

Van zending naar BAM

Jarenlang heeft Niels voor Open Doors gewerkt, vertelt hij vanuit Bosnië aan de telefoon. Hij is met zijn gezin aangesloten bij een kleine lokale Evangelische kerk in Bihać, waar zij diensten houden in Farsi voor vluchtelingen uit Iran, die wekelijks met een bus uit het nabijgelegen kamp worden opgehaald.

Het heeft zijn hart dat mensen de liefde van God de Vader leren kennen en hij zocht naar een vorm om dit op een natuurlijke manier te kunnen doen, via relaties. Die vond hij in Business as Mission en hij richtte in 2019 JoSiJo Travel op (de naam bestaat uit de eerste 2 letters van zijn 3 kinderen). Door zaken met hen te doen, gaan deuren open bij personen, bedrijven en lokale overheid. Zijn Bosnische relaties vinden zijn open manier van zakendoen wat merkwaardig, maar zijn geïntrigeerd door die Nederlander die ook nog eens eerlijk en integer wil zijn in een cultuur waar corruptie heel normaal gevonden wordt. En die uitgaat van `vertrouwen’ waar `wantrouwen’ de norm is, door het communistische verleden en de Balkan oorlog.

Meehelpen aan hoop voor nieuwe generatie

Op de JoSiJo-website staat: “Wij willen Bosniërs helpen hun land te laten zien en te kunnen opbouwen.” Daarom werkt Niels uitsluitend samen met lokale partners zoals bijvoorbeeld bedrijven die kajaks of mountainbikes verhuren, horecabedrijven en gidsen. De toerisme-sector wordt door autoriteiten erkend als een van de meest kansrijke manieren om de Bosnische economie te ontwikkelen. Hierdoor hoeven jongeren niet meer weg te trekken en is er hoop op een goed bestaan in eigen land. Lees hier het voorbeeld van Amar Alagić en Slobodan Brkić . Met de eerste werkt Niels samen in de uitvoering van een avontuurlijke shortbreak, compleet met Lada Niva 4×4, kajaktocht op de Una en hiken in de bergen rondom Bihać.

Echt bedrijf

Naast de ideële doelen is JoSiJo-Travel ook gewoon een bedrijf dat winst moet maken en waar hij een inkomen uit wil halen. Ondernemen is nieuw voor hem en daarbij komt het pionieren in een andere cultuur. Voor dit jaar ziet het er alvast goed uit: er staan al meerdere groepsreizen vanuit Nederland gepland waaronder een rondreis voor ouderen en een werkweek voor scholieren. Ik ben benieuwd wat Niels met zijn jonge BAM-bedrijf zal meemaken. Wordt vervolgd!

BAM Netwerk

Het verhaal van Niels doet mij denken aan BAM-ondernemer Anne Leune, die outdoor-activiteiten aanbiedt in Noorwegen. Als BAM Nederland verzamelen wij hun verhalen en brengen ze bij elkaar. Om elkaar en anderen te inspireren, te bemoedigen en te verbinden.

Meer weten of reageren? Stuur ons een berichtje.